شمشیر زبان و زهر برای شاعر هجوگو

خیال علی بن عباس، معروف به ابن الرومی، شاعر معروف هجو گو و مدیحه سرای دوره عباسی، در نیمه قرن سوم هجری، در مجلس وزیر المعتضد عباسی، به نام قاسم بن عبیدالله، نشسته و سرگرم بود. او همیشه به قدرت منطق و بیان و شمشیر زبان خویش مغرور بود. قاسم بن عبیدالله، از زخم زبان ابن الرومی خیلی می ترسید و نگران بود، ولی ناراحتی و خشم خود را ظاهر نمی کرد. بر عکس طوری رفتار می کرد که ابن الرومی - با همه بد دلی ها و وسواس ها و احتیاط هایی که داشت و به هر چیزی فال بد می زد - از معاشرت با او پرهیز نمی کرد.

یک متن کوتاه پندآموز به انتخاب سامانه برای شما

اگر برای رسیدن به آرزوهای خویش زور گویی پیشه کنیم، پس از چندی، کسانی را در برابرمان خواهیم دید که دیگر زورمان به آنها نمی رسد.

قاسم محرمانه دستور داد تا در غذای ابن الرومی زهر داخل کردند. ابن الرومی بعد از آنکه خورد، متوجه شد. فورا از جا برخاست که برود.
قاسم گفت: کجا می روی ؟
- به همانجا که مرا فرستادی
- پس سلام مرا به پدر و مادرم برسان
- من از راه جهنم نمی روم
ابن الرومی به خانه خویش رفت و به معالجه پرداخت، ولی معالجه ها فایده نبخشید و بالاخره با شمشیر زبان خویش از پای در آمد.