گویند روزی ابوریحان بیرونی در حال برگزاری کلاس و درس دادن به شاگردان خود بود که به ناگاه مردی وارد محل درس و بحث شد که همه او را به عنوان فرد بزهکار و قاتلی خونریز و جنایتکار می شناختند.
شاگردان با خشم به او می نگریستند و در دلشان به او دشنام می دادند که چرا مزاحم درس و بحث و آموختن آنها شده است؟
آن مرد رسوا روی به حکیم نموده و چند سوال ساده پرسید و پاسخهایی گرفت و رفت.
روزی دیگر یا روزهایی چند بعد از آن روز، شاعر و مدیحه سرای دربار پادشاه، پای به محل درس گذارد تا سوالی از حکیم بپرسد.
شاگردان به احترامش برخاستند و او را مشایعت نمودند تا به پای کرسی استاد برسد. ولی با تعجب، استاد محل درس را ترک کرده بود و دیدند از استاد خبری نیست! هر طرف را نظر کردند، اثری از استاد نبود!
به نتیجه رسیدن امور مهم، اغلب به انجام یافتن یا نیافتن امری به ظاهر کوچک، بستگی دارد.
یکی از شاگردان که از آغاز؛ چشمش به استاد بود و او را دنبال می نمود، در میانه کوچه؛ جلوی استاد را گرفته و پرسید: چگونه است که دیروز، آدم کشی به دیدارتان آمد و شما پاسخ پرسش هایش را گفتید و امروز شاعر و نویسنده ای سرشناس آمده، اما شما محل درس را رها نمودید و بیرون آمدید؟
ابوریحان گفت: یک بزهکار تنها به خودش و افراد معدودی، لطمه می زند؛ اما یک نویسنده و شاعر خود فروخته؛ کشوری را به آتش می کشد.
شاگرد متحیر به چشمان استاد می نگریست که ابوریحان بیرونی از او دور شد.
ابوریحان با رفتارش به شاگردان فهماند که هنرمند و نویسنده مزدور، از هر کشنده ای زیانبارتر است. ابوریحان بیرونی دانشمند آزاده ای بود که هیچگاه کسب قدرت او را وسوسه ننمود و همواره عمر خویش را وقف تربیت شاگردان و ساختن ابوریحان های دیگر کرد.
سایت پندآموز این داستان را صرفا به عنوان یک داستان پندآموز نقل کرده و از درستی و صحت انتساب آن به ابوریحان بیرونی اطلاعی ندارد.
نظر و دیدگاه خود را در رابطه با این داستان بنویسید:
نظرات و دیدگاه های خوانندگان در صورت تایید، نشان داده خواهند شد.
نشانی ایمیل و تلفن همراه شما منتشر نخواهد شد. با درج ایمیل، گراواتار شما (در صورت وجود) نشان داده خواهد شد.
نظرات و دیدگاه های خوانندگان:
در باره این داستان هیچ نظر و دیدگاه تایید شده، وجود ندارد.