افسانه چهار مرد و یک معجزه

داستان چهار برادر نجار، خیاط، جواهرساز، دانشمند

نقل مى کنند که زمانى چهار برادر با هم به سفر رفتند. یک نجار، یک خیاط، یک جواهرساز و یک دانشمند. شب هنگام به بیشه زارى از درختان گز رسیدند و تصمیم گرفتند در همان جا اتراق کنند. اما آنان شنیده بودند که شیرى در آن حوالى زندگى مى کند. لذا تصمیم گرفتند شب را به چهار پاس تقسیم کنند و هر یک از آنان یک پاس کشیک بدهد و دیگران بخوابند.
پاس اول به نام نجار افتاد. او براى گذران وقت، یک تکه چوب را به دست گرفت و آن را صاف کرد و تراشید و تندیسی ساخت. پس از گذشت پاس اول، نوبت به خیاط رسید. او مشاهده کرد که برادر نجار با چوب، تندیس یک دختر را تراشیده کرده است. خیاط این کار برادر نجارش را ستود و با خود فکر کرد که این دختر نیاز به لباس دارد. از این رو هنر خیاطی خود را به کار گرفت و مقدارى گِل از زمین برداشت و به آن شکل داد و به تن دختر چوبى پوشاند. پاس بعدی نوبت جواهرساز بود. او با خود فکر کرد که این تندیس نیاز به زیورآلات و جواهرات دارد. لذا با بهره گرفتن از هنر خویش، با سنگ ریزه هایی، براى آن تندیس، گوشواره و گردن بند ساخت.

یک متن کوتاه پندآموز به انتخاب سامانه برای شما

راز تغییر کردن در این است که تمام انرژی خود را بر روی ساختن عادات جدید متمرکز کنید، نه روی جنگیدن با عادات قدیمی

سرانجام دانشمند براى آخرین کشیک و پاس شب، پیش از طلوع آفتاب از خواب برخاست. او به تندیس چوبى با لباس هاى گلین و زیور آلات سنگى نگاه کرد و با خود گفت: من برخلاف برادرانم حرفه اى نمى دانم!
وقت نماز صبح فرا رسیده بود. دانشمند وضو گرفت، سجادهٔ خود را پهن کرد و نماز گزارد. او پس از نماز، دعا کرد و گفت: خدایا من نمى توانم نجارى کنم و نه مى توانم خیاطى کنم و نه جواهرسازی. اما از تو مى خواهم به این کالبد و تندیس روحی بدمی و این مجسمه چوبى را به یک دختر واقعى تبدیل کنی.
با دعای برادر دانشمند، معجزه ایی رخ داد. تندیس، ناگهان از جا برخاست و به صحبت کردن پرداخت و به یک دختر زنده تبدیل گردید.
وقتى هوا روشن شد، آن سه برادر از خواب بیدار شدند و دیدند که تکه چوب خشک به دخترى زنده تبدیل شده است. لباس گِلى اش به جامه اى از مخمل سبز و سنگ ریزه هاى دور گردنش به گردن بند طلا تغییر یافته بود.
آنها در مورد این دختر، با هم به نزاع پرداختند و هریک از آنان فریاد مى زد که دختر از آن اوست. کار آنها تقریبا به دعوا کشید اما در نهایت تصمیم گرفتند براى حل مسئله، نزد قاضى بروند.
وقتى ماجرا را براى قاضى شرع تعریف کردند، قاضی رو به آنان کرد و گفت: گرچه توِ نجار، این دختر را از ساقه گز تراشیدى و توِ خیاط لباس هایش را از گل ساختى و توِ جواهرساز به سنگ ریزه هاى بى مصرف جان دادى و زینت آلاتش را ساختى، اما با این همه، اگر این دانشمند به درگاه آفریدگار خود دعا نمى کرد تا آن را زنده سازد، این دختر هیچ گاه زنده نمى شد. از این رو، دختر از آن دانشمند است و شما هیچ سهمى در آن ندارید.