داستان تاریخچه بیلاخ

گویند در زمان حمله مغولان به ایران، بی رحم ترین سردار آنان بیلاخوخان نام داشت، به طوری که مخالفان خود را بعد از دستگیری به سادگی نمی کشت و ابتدا یکی یکی انگشت های آنان را قطع می کرد!
در این بین، یکی از سرداران دلیر ایرانی به نام بامشاد؛ که از نوادگان و نسل سرداران بزرگ ایرانی دوران اشکانی (مربوط به زمان ارد اول پادشاه اشکانی است که بر علیه پومپه دیوس؛ سردار رومی؛ دلیرانه جنگید) بود، قیام کرد و در طی نبردهای بسیار، بالاخره دستگیر شد.
چهار روز از دستگیری او می گذشت و در حالی که 4 انگشت او از دست راستش قطع شده و تنها انگشت شصتش باقی مانده بود؛ او به کمک یارانش از زندان فرار کرد و بعد مجددا با تجهیز قوا، دوباره به جنگ بیلاخو خان رفت و او را از پای در آورد و سپس ناحیه بزرگی از ایران را آزاد کرده و بر تخت فرماندهی آن منطقه نشست.
مردم که به خاطر این پیروزی، سر از پا نمی شناختند به خیابان های شهر آمده و به احترام او 4 انگشت خود را جمع کرده و انگشت شصت خود را به یکدیگر نشان می دادند.

یک متن کوتاه پندآموز به انتخاب سامانه برای شما

موفقیت روی ستون های شکست شکل می گیرد.

از آن پس این موضوع بین ایرانیان رسم شد و بیلاخ نام گرفت و اگر کسی از کار کسی دیگر خوشش می آمد به او بی لاخ نشان می داد.
کم کم این رسم از طریق مسافران و بازرگانان، به بلاد کفر نیز منتقل شد و از بیلاخ به بیلاک و سپس لایک تبدیل گردید (مفهوم لایک برای دوست داشتن هم از اینجا بین مردم مغرب زمین پدید آمده است).

حالا این سوال پیش می آید: چرا این حرکت که در شروع، معنای خوب و بار مثبت داشت، بعدها به معنای بدی جا افتاد؟!
دلیلش بسیار ساده است. مغولان تا سالها بر ایران حکومت کردند. آنها تاب تحمل این حرکت را در بین ایرانیان نداشتند و هر کسی بی لاخ نشان می داد او را به زندان می انداختند. از این رو ایرانیان به سربازان مغول بی لاخ می دادند و فرار می کردند و این چنین شد که این رسم، کم کم شکل بدی به خود گرفت.

سایت پندآموز به عنوان یک داستان آن را نقل کرده است و از درستی یا نادرستی آن اطلاع ندارد! لطفا نظرات درج شده در باره این داستان را، در انتهای همین صفحه، مطالعه نمایید.