دانشمندی آزمایشی بسیار جالب طراحی و اجرا کرد: او آکواریومی را با دیواری شیشه ای به دو قسمت تقسیم کرد. در یک قسمت ماهی بزرگی (یا کوسه ماهی) انداخت و در قسمت دیگر، ماهی های کوچک تری که غذای مورد علاقه ماهی بزرگ بود.
دانشمند به ماهی بزرگتر هیچ غذایی نداد تا تنها غذایش همان ماهی های ریز و کوچک درون قسمت دیگر آکواریم باشد. مطابق انتظار او برای خوردن ماهیهای کوچکتر بارها و بارها به طرف آنها حمله کرد، اما هر بار به دیواری نامرئی برخورد نمود. بله! دیوار شیشه ای به راحتی او را از غذای محبوب و لذیذش جدا کرده بود. بالاخره بعد از مدتی، از حمله به ماهی های کوچک منصرف شد. او باور کرده بود که رفتن به طرف دیگر آکواریوم و خوردن ماهی کوچکتر کاری غیر ممکن است.

چون به کسی اجازه دادی که در حضور تو سخن بگوید، بر او درشتی و تندی مکن و بمان تا سخنش را به پایان برد.
حالا وقت آن رسیده بود که دانشمند، شیشه وسط را بردارد! اما ماهی بزرگتر قصه ما، بعد از برداشتن دیوار شیشه ایی حائل بین دو قسمت آکواریوم، باز هم هرگز به سمت ماهیهای کوچک حمله نکرد. او حتی به قسمت دیگر آکواریوم شنا نکرد و نرفت!
اما چرا؟! دیوار شیشه ای که دیگر وجود فیزیکی نداشت، اما ماهی بزرگ، درون ذهنش دیواری شیشه ای ساخته بود. دیواری که شکستنش از شکستن هر دیوار واقعی سخت تر بود. دیوار افکار و باورهای غلط خودش. باورش به محدودیت!
در زندگی نیز دیوارهای شیشه ای بسیاری پیدا خواهیم کرد که نتیجه مشاهدات و تجربیاتمان است در حالی که بسیاری از آن ها فقط در درون ذهن ما وجود دارند و نه در واقعیت!
نظر و دیدگاه خود را در رابطه با این داستان بنویسید:
نظرات و دیدگاه های خوانندگان در صورت تایید، نشان داده خواهند شد.
نشانی ایمیل و تلفن همراه شما منتشر نخواهد شد. با درج ایمیل، گراواتار شما (در صورت وجود) نشان داده خواهد شد.
نظرات و دیدگاه های خوانندگان:
در باره این داستان هیچ نظر و دیدگاه تایید شده، وجود ندارد.