داستان موذن زشت آوازی که در محله کافرستان بانگ نماز می داد

از بهر خدا اذان مگو
شخصی بَد آواز که مصداق انکرالاصوات بود و سخت شیفتۀ صوتِ خود، در محلۀ کافران به گفتن اذان مشغول شد. وقتی مومنان مخلص صدای اذان او را شنیدند شتابان نزدِ او رفتند و خواهش کنان بدو گفتند: بیمِ آن داریم که اذانِ تو آن هم با این صدا، کفّارِ محله را بر ما بشوراند و فتنه ها انگیزد. محض رضای خدا اذان مگو!
اما مؤذن سرسختی ورزید و همچنان به اذان گویی ادامه داد. مؤمنان مترصّد آشوب و غوغای کافران بودند که ناگهان دیدند که کافری با چهره ای خندان و سیمایی گشاده و هدایایی گرانبها سراغِ مؤذن را می گیرد و می گوید: این مؤذن خوش صدا کجاست؟!
بدو گفتند تو را با آن موذن چه کار؟
گفت: دختری دارم که مدتها بود هوای مسلمانی به سرش زده بود و من از این بابت دچار اندوهی جانکاه شده بودم. نصیحت هیچ کس را نیز نمی پذیرفت. تا آنکه این موذن اذانِ خود را سر داد و برای همیشه مرا از غم و اندوه کُشنده رهانید! ماجرا از این قرار بود که وقتی صدای اذان او در معبدِ ما طنین افکند. دخترم گفت: این دیگر چه صدای ناهنجاری است که می شنوم؟

یک متن کوتاه پندآموز به انتخاب سامانه برای شما

اگر شخصی باعث رنجش شما می شود، به این دلیل است که خود در اعماق وجودش رنج می کشد و رنج او لبریز می شود. بنابراین او مستحق مجازات نیست، بلکه نیازمند کمک است. این همان پیام او برای شما است.

خواهرش گفت: این صدای اذانِ مسلمانان است.
اما دخترم باور نکرد و از دیگری پرسید. او نیز همان جواب را داد. همین که دخترم مطمئن شد که آن صدای زشت، واقعاَ بانگِ اذان مسلمانان است از مسلمانی دلسرد شد و اخگر ایمان به اسلام در کانون قلبش خموش گشت و از آن لحظه است که من آسوده بال گشته ام و از بارِ گران غم و غصه رها شده ام و به شکرانۀ این رهایی، هدایایی را به جناب مؤذن تقدیم می دارم. [برگرفته از مثنوى معنوى مولوی، دفتر پنجم، ابیات 3367 تا 3389]

مولوى در ادامه این حکایت مى گوید: ایمان بعضی از مسلمانان، همچون بانگ آن مؤذن است که اساس دین را سست مى کند و نامسلمانان را به اسلام بى رغبت و بى اعتنا مى کند.

هست ایمانِ شما زَرق و مجاز
راهزن، همچون که آن بانگِ نماز

در این حکایت، مؤذنِ بدصدا تمثیل مؤمنانی است که قول و فعلشان با هم نمی خواند و موجب رنجیدگی دیگران می گردد.

*****
و داستانی مشابه از سعدی شیرین سخن:

از بهر خدا، مخوان
ناخوش آوازی به بانگِ بلند قرآن همی خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره* چند است؟
گفت: هیچ.
گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی دهی؟
گفت: از بهرِ خدا می خوانم.
گفت: از بهر خدا مخوان!

گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی
ببری رونقِ مسلمانی
----------------
* مُشاهره = انعام، حقوق ماهیانه