داستان معلمی که دانش آموزی را با حفظ کردن شعری، بالا برد

اجازه بدهید همین اول تکلیفمان را روشن کنیم! شاید بعد از خواندن داستان، اعتراض کنید که این داستان یک دانش آموز است! ولی من تاکید می کنم که داستان یک معلم است... یک معلم واقعی، مثل هزاران معلمی که در این جامعه آمدند و رفتند و تاثیری شگرف در اجتماع گذاشتند. و اما داستان:

در نیمه های سال تحصیلی، معلم کلاس به مدت یک ماه به دلیل مشکلاتش کلاس را ترک کرد و معلمی جدید، موقتاً به جای او آمد.
آموزگار جدید طبق روال، شروع به تدریس نمود و سپس، از چند دانش آموز شروع به پرسش در بارۀ درس کرد. وقتی نوبت به یکی از دانش آموزان رسید، او پاسخی اشتباه داد. بقیه دانش آموزان شروع به خندیدن کردند و او را مسخره نمودند.
معلم توجهش به او جلب شد. باید بررسی می کرد که آیا این دانش آموز از ضریب هوشی کم برخوردار است و یا اینکه اعتماد به نفس پایینی دارد که توسط هم کلاسی هایش مورد تمسخر قرار می گیرد.
زنگ آخر فرا رسید و وقتی دانش آموزان از کلاس خارج شدند، معلم آن دانش آموز را فرا خواند و به او برگه ایی داد که یک بیت شعر روی آن نوشته شده بود و از او خواست همان طور که نام خود را حفظ کرده، آن بیت شعر را هم حفظ کند و با هیچ کس در باره این موضوع صحبت نکند.
در روز دوم، معلم همان بیت شعر را روی تخته سیاه نوشت ولی بلافاصله و به سرعت، آن بیت شعر را پاک کرد! و از بچه ها خواست هر کس در آن زمان کوتاه، توانسته شعر را حفظ کند دستش را بالا ببرد.

یک متن کوتاه پندآموز به انتخاب سامانه برای شما

به کسانی که به شما حسودی می کنند احترام بگذارید، زیرا آنها کسانی هستند که از صمیم قلب معتقدند؛ شما بهتر از آنها هستید.

بدیهی است هیچ کدام از دانش آموزان، نتوانسته بودند آن شعر را در همان زمان کوتاه، حفظ کنند. تنها کسی که دست خود را بالا برد و شعر را خواند همان دانش آموز دیروزی بود که مورد تمسخر بچه ها قرار گرفته بود. بچه ها از این که او توانسته در این فرصت کوتاه، شعر را حفظ کند مات و مبهوت شدند. معلم خواست برای او کف بزنند و تشویقش کنند.
در طول این یک ماه که معلم جدید موقتا در کلاس حضور داشت، هر روز همین کار یا مشابه آن را تکرار می کرد و از بچه ها می خواست تشویقش کنند و او را مورد لطف و محبت قرار می داد.
کم کم نگاه هم کلاسی ها نسبت به آن دانش آموز تغییر کرد. دیگر کسی او را مسخره نمی کرد. به مرور آن دانش آموز، خود نیز دارای اعتماد به نفس شد و احساس کرد دیگر آن شخصی که همواره معلم سابقش «خنگ» می نامید نیست.
یک ماه گذشت و آن معلم دلسوز رفت، اما به خاطر اعتماد به نفسی که به او داد، دانش آموز، تمام تلاش خود را می کرد که همواره آن احساس خوبِ برتر بودن و باهوش بودن و ارزشمند بودن در نظر دیگران را حفظ کند. دیگر نمی خواست مانند گذشته موجودی بی اهمیت باشد. او آن سال با معدلی خوب، قبول شد و به کلاس بالاتر رفت و ادامه داد و سالها بعد در کنکور شرکت کرد و وارد دانشگاه شد و مدارج ترقی را طی نمود و هم اکنون در حال طی کردن دوره دکتراست.

این قصه را خود آن دانش آموز در صفحه مجازی خود نوشته است، برای قدردانی از آن معلم دلسوز؛ که با یک حرکت هوشمندانه؛ مسیر زندگی او را تغییر داد و او را به این مرحله رساند.

انسان ها در برخورد با اطرافیان شاید دو نوع باشند: نوع اول کلید خیر هستند. دستت را می گیرند و به تو در بهتر شدنت کمک می کنند. به تو احساس ارزشمند بودن می دهند. نوع دوم انسان هایی هستند که با دیدن اولین شکستِ شخص، حس بی ارزشی و بد شانس بودن را به او منتقل می کنند. این دانش آموز قربانی نوع دوم از این انسان ها بود ولی بخت با او یار بود که خداوند متعال، معلمی؛ هر چند در یک فرصت کوتاه یک ماهه؛ سر راهش قرار داد. اما همان فرصت محدود کافی بود تا یک عمر موفقیت را به او هدیه دهد.
ای پدر و ای مادر و ای معلم شما از کدام نوع هستی؟ آیا با یک یا چند بار شکست فرزند یا دانش آموزت به او حس حقارت می دهی؟