مشاعره سه شاعر: عنصری، عسجدی و فرخی با فردوسی

گویند چون حکیم ابوالقاسم فردوسی به طرف غزنین رهسپار بود هنگام ورود به غزنین به باغی فرود آمد که سه نفر از شعرای دربار غزنوی یعنی عنصری و عسجدی و فرخی در آنجا به گفتگو و استراحت پرداخته بودند. فردوسی به سمت آنان رفت تا موقعیت شهر را از ایشان جویا شود
چون فردوسی ملبس به لباس کهنه و مندرس و فرسوده بود ایشان به تصور اینکه شخص ناشناس آدم بی سوادی است و مزاحم ایشان خواهد بود تصمیم گرفتند به او بفهمانند که ما از طبقه شعرا هستیم و با زبان شعر با هم سخن می گوئیم و او هم اگر شعر می داند بنشیند وگرنه راه خود پیش بگیرد و برود.
این پیشنهاد را به فردوسی ارائه کردند. حکیم در جواب گفت شما شعرتان را بگوئید و چون نوبت به من رسید توانستم جواب می گویم و اگر نتوانستم رفع زحمت می کنم.

یک متن کوتاه پندآموز به انتخاب سامانه برای شما

کسانی که می توانند بی هیچ توقعی دوست داشته باشند و مهربانی را مانند رایحه گلی خوشبو پراکنده کنند، موهبتِ عاشق شدن را دارند و گذر از سختی ها برایشان آسان تر است.

پس قرار شد چهار نفری یک رباعی بسازند:

نخست عنصری گفت: چون عارض تو ماه نباشد روشن
عسجدی ادامه داد: مانند رخت گل نبود در گلشن
فرخی اضافه کرد: مژگانت همی گذر کند از جوشن
نوبت به فردوسی رسید با صدای رسا فرمود: مانند سنان گیو در جنگ پشن

که هر سه شاعر از جواب حکیم فردوسی به حیرت افتادند و بحث شروع شد.